Η Κέλλυ Μενδρινού, φλεγόμενο μετέωρο χωρίς σκιά στη σύγχρονη ζωγραφική

%ce%ba%ce%b5%ce%bb%ce%bb%cf%851

 

 

 

Με αφορμή τη συλλογική έκθεση που θα πραγματοποιηθεί από το

ΙΤΑΛΙΚΟ ΜΟΡΦΩΤΙΚΟ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΑΘΗΝΩΝ, ΠΑΤΗΣΙΩΝ 47

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

 

Οι Έλληνες μαθητές του Leonardo Cremonini

ΟΜΑΔΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ

 

Αλέξης Βερούκας       Στέφανος Δασκαλάκης       Ειρήνη Ηλιοπούλου

Κέλλυ Μενδρινού       Κωνσταντίνος Νταούλας   Γιώργος Ρόρρης

Εδουάρδος Σακαγιάν  Άννα Μαρία Τσακάλη       Μαρία Φιλοπούλου

Εβίτα Φραντζολά                                                              Βίκυ Χατζηλάκου

 

Τετάρτη 14 Δεκεμβρίου 2016 – Σάββατο 11 Φεβρουαρίου 2017

 

Το Ιταλικό Μορφωτικό Ινστιτούτο παρουσιάζει την έκθεση

Οι Έλληνες μαθητές του Leonardo Cremonini

Σύλληψη και επιμέλεια της έκθεσης:

Ευρυδίκη Τρισόν Μιλσανή,

διδάκτωρ Ιστορίας της Tέχνης της Σορβόννης και συγγραφέας

 

 

ΕΓΚΑΙΝΙΑ:

Τετάρτη 14 Δεκεμβρίου 2016 – ΩΡΑ 19.00

ΩΡΑΡΙΟ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ:      ΔΕΥΤΕΡΑ – ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 11.00 – 17.00

ΣΑΒΒΑΤΟ 11.00 – 13.30

ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ

Πρόκειται για ένα αφιέρωμα στον μεγάλο Ιταλό καλλιτέχνη Leonardo Cremonini, εκλιπόντα το 2010, γνωστό στο ελληνικό κοινό χάρις σε αρκετές εκθέσεις του στην Ελλάδα.

Ο Λεονάρντο Κρεμονίνι γεννήθηκε στην Bologna to 1925: καλλιτέχνης ήδη καταξιωμένος από τους χρόνους του 80, διορίστηκε guest professor στην Ανωτάτη Εθνική Σχολή Καλών Τεχνών στο Παρίσι για εννέα χρόνια. Λάτρης και πιστός οπαδός της ζωγραφικής και έχοντας συνείδηση πως βρισκόταν σε κίνδυνο εξαφάνισης, θέλησε μέσω της διδασκαλίας του να εμφυσήσει το πάθος, τον ενθουσιασμό και τις άρτιες τεχνικές του σε ταλαντούχους μαθητές που θα ήθελαν να τον ακολουθήσουν. Κλασικός παραστατικός ζωγράφος, ανοιχτός και στα μοντέρνα ρεύματα, γοήτευε με τη μεσογειακή θεματολογία του, το στυλιζαρισμένο και εκφραστικό σχέδιο, το εξαιρετικό χρώμα, αλλά κυρίως με τον λόγο του ο οποίος, καίριος και ευρηματικός, ενέπνευσε εκείνη την εποχή πολλούς γάλλους ιστορικούς και κριτικούς τέχνης. Νέοι έλληνες υπότροφοι ζωγράφοι, ευαίσθητοι στη ρητορική αλλά και στη θερμή ιδιοσυγκρασία του Leonardo Cremonini, έγιναν οι πιο πιστοί μαθητές του. Έμειναν στο πλευρό του και επωφελήθηκαν από τις συμβουλές, τις ιδέες του,σε μια χρονική στιγμή που η κλασική τέχνη κινδύνευε να υποσκελιστεί από την τεχνολογία και τις εικόνες των μίντια. Ο Cremonini παρ’ όλο που είχε μαθητές απ’ όλο τον κόσμο, αγάπησε ιδιαίτερα τους έλληνες μαθητές του που είχαν έρθει από μια χώρα εικονολατρείας, που κατείχαν μια κλασική παιδεία και τις πνευματικές ικανότητες ώστε να δημιουργήσουν ένα ουσιαστικό διάλογο μαζί του. Δάσκαλος αυστηρός, απαιτητικός, αλλά και γεμάτος άγρυπνο ενδιαφέρον, όχι μόνο τους γαλούχησε με τις ιδέες του, τους παρέσυρε στα θέματά του και τις τεχνικές του, τους χάρισε ένα λεξιλόγιο για να δώσουν ένα όνομα στις έρευνές τους, αλλά και πολύ αργότερα, μετά τα χρόνια της διδασκαλίας, δεν έπαψε να ενδιαφέρεται για την εξέλιξή τους παρακολουθώντας τις δραστηριότητες και τις εκθέσεις τους. Είναι η πρώτη φορά που αποδίδεται τιμή στον ανεκτίμητο δάσκαλο απ’ όλους τους μαθητές του οι οποίοι ακολούθησαν τα διδάγματά του μένοντας πιστοί στα ιδεώδη της τέχνης: όλοι τους σήμερα είναι καταξιωμένοι και αγαπητοί στο κοινό δικαιώνοντας έτσι την εμπιστοσύνη που εκείνος τους έδειξε τριάντα χρόνια πριν.

Η παρούσα έκθεση περιλαμβάνει έργα από τους 11 μαθητές, φωτογραφίες, ντοκουμέντα και βίντεο. Ένας κατάλογος θα εκδοθεί με κείμενα της επιμελήτριας, του Leonardo Cremonini και των μαθητών του.

Κατά την διάρκεια της έκθεσης θα πραγματοποιηθούν ξεναγήσεις από την επιμελήτρια Ευρυδίκη Τρισόν Μιλσανή στις παρακάτω ημερομηνίες και ώρες:

  • Τρίτη 20 Δεκεμβρίου στις 6 μμ
  • Τετάρτη 18 Ιανουαρίου στις 6 μμΙταλικό Μορφωτικό Ινστιτούτο ΑθηνώνTηλ: +30 210 5242646, fax: +30 210 5242714www.facebook.com/IICAtene – http://www.twitter.com/IICAtene
  • http://www.iicatene.esteri.it

Πατησίων 47 – 10433 – Aθήνα

%ce%ba%ce%b5%ce%bb%ce%bb%cf%857

 

 

 

 

ΓΡΑΦΕΙ  ο ποιητής και κριτικός Κωνσταντίνος Μπούρας

boyras-1

 

 

 

 

Έρχομαι σήμερα να μοιραστώ κάποιες σκέψεις μαζί σας για το φαινόμενο που λέγεται ΚΕΛΛΥ ΜΕΝΔΡΙΝΟΥ, μια διεθνής εικαστικός με σεμνή έως αθόρυβη παρουσία στην πατρίδα μας.

%ce%ba%ce%b5%ce%bb%ce%bb%cf%852Τι συμβαίνει τελικά; Οι πρωτότυποι καλλιτέχνες είναι απορροφημένοι από το έργο τους και δεν έχουν χρόνο για δημόσιες σχέσεις; Η διαρκής έρευνα αποκλείει την αμέριστη, πανταχού παρούσα κοινωνικότητα; Ή μήπως είναι αλλιώς κάποιες εσωστρεφείς φύσεις που συνδιαλέγονται με το άγνωστο και διαφορετικές οι εξωστρεφείς φύσεις που παρατάνε διαρκώς το καβούκι τους και διατρέχουν κάθετα – ως γυμνοσάλιαγκες – τις εθνικές οδούς ταχείας κυκλοφορίας επιβιώνοντας προσώρας;   %ce%ba%ce%ad%ce%bb%ce%bb%cf%853Ερωτήματα, ερωτήματα, ερωτήματα… Και πως θα γινόταν αλλιώς, όταν έχουμε να κάνουμε με τη φευγαλέα κι ασύλληπτη εικαστική καλλιτεχνική δημιουργία, που βασίζεται ίσως στην αντανάκλαση της αντανάκλασης πάνω στην προσωρινή πομφόλυγα των φαινομένων;

%ce%ba%ce%b5%ce%bb%ce%bb%cf%854Παρακολουθώ εδώ και δεκαετίες τη δουλειά της Κέλλυς Μενδρινού κι εκπλήσσομαι κάθε φορά από την πρωτεϊκή δημιουργικότητα και την εναλλαγή διαθέσεων – θεμάτων – τεχνικών… Τόση ανησυχία μόνο στους ποιητές είχα γνωρίσει έως τότε. Εννοώ στους ποιητές που είναι άξιοι τού ονόματός τους. Από το abstrait στην πλέον κλασική προσωπογραφία και στην απολύτως ρεαλιστική τοπιογραφία, από το decorative στο παραστατικό και τ’ ανάπαλιν, η Κέλλυ Μενδρινού μοιάζει σα να αναζητεί διαρκώς το στίγμα της στον καθρέφτη τού Κόσμου. Της εύχομαι να μην το βρει σύντομα, αφού τότε θα χάσουμε τις πρωτεϊκές μεταμορφώσεις, μεταπτώσεις, αυτό-αμφισβητήσεις και ζωγραφικές παλινωδίες της. Το να μην έχεις μια μανιέρα μπορεί να είναι επιζήμιο εμπορικώς είναι όμως ζωογόνον καλλιτεχνικώς και τότε όλα τα φώτα του ουρανού έρχονται να λαμπυρίσουν μέσα από τα megapixels τής υλοποιημένης έμπνευσής σου. Γιατί η Κέλλυ Μενδρινού είναι poeta-vates (ποιητής προφήτης, όπως λέγαμε στη Λατινική Θεωρία της Λογοτεχνίας). Δεν μπορεί να δημιουργήσει χωρίς αυτό που λέμε «Έμπνευση» κι από αυτή την άποψη είναι βαθύτατα μεταφυσική και τελεσφόρος, μόνον όταν το Πνεύμα, ο Ανώτερος Εαυτός της κατεβαίνει συχνότητα για να μας επισκεφθεί στα γήινα, χθαμαλά πεδία.

%ce%ba%ce%b5%ce%bb%ce%bb%cf%856Ανακαλύψτε αυτή την αθόρυβη ζωγράφο. Αφουγκραστείτε τη σιγαλιά της και ίσως τότε ένα δικό σας ποιητικό κύμα σάς συνεπάρει στα υψηλά τής Τέχνης πεδία, εκεί όπου όλα είναι μια ατέλειωτη θαλπωρή.

 

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

 %ce%ba%ce%b5%ce%bb%ce%bb%cf%855

 

 

 

info από το Δελτίο Τύπου της Έκθεσης:

%ce%ba%ce%b5%ce%bb%ce%bb%cf%851

Κέλλυ Μενδρινού

 

 

Πήγα στο Παρίσι το ’87,. Δεν ήξερα τον Leonardo Cremonini. Ένα κύμα Ελλήνων συμφοιτητών με έφερε στο εργαστήριό του.                                                                                                                                                                                                                                                                                               Κάποιες χαρακτηριστικές εκφράσεις του μένουν στο μυαλό μου και μου τον θυμίζουν:

«l’articulation du dur avec le tendre», «interroger le visible», «il faut briser le miroir».

Η πρώτη σκέπτομαι, « η συνάρθρωση του σκληρού με το τρυφερό », είναι αναφορά στη χρήση της αντίθεσης με τον τρόπο που αυτή υπάρχει στην ερωτική σχέση, όπου ο λόγος και το νόημα είναι προϊόν αυτής : η δημιουργία του έργου βρίσκει το λόγο ύπαρξής της στο ενδιαφέρον για την αποτύπωση των συσχετισμών στο θέμα.

Η δεύτερη, «Interroger le visible», εξετάζοντας το ορατό, ήταν η βάση της διδασκαλίας του για να υπερασπιστεί τη ζωγραφική που κατέληγε τότε στις αποθήκες των εκθεσιακών χώρων και μουσείων. Η φωτογραφία, το βίντεο, οι νέες μορφές και μέσα έκφρασης κέρδιζαν έδαφος. Έλεγε ότι οι καλλιτέχνες και οι εικόνες που προβάλλονται από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης κάνουν τον θεατή να μη βλέπει.

Ίσως είναι η τρίτη έκφραση «Briser le miroir», σπάζω τον καθρέφτη, που με οδήγησε να περάσω από την παραστατική ζωγραφική στην αφηρημένη. Κάποια αναφορά του επίσης στον Lucio Fontana και την επιθετικότητά του απέναντι στη λευκή επιφάνεια του μουσαμά με έκανε να καταλάβω, πώς η αμηχανία γίνεται απόγνωση και τέλος βίαιη χειρονομία. Έβλεπα κι εγώ έναν κόσμο να χάνει την ικανότητα να «διαβάζει» τη ζωγραφική και τη δυνατότητα επικοινωνίας μου μαζί του να μειώνεται.

Αρκετά χρόνια αργότερα δοκίμασα να «σπάσω τον καθρέφτη» σε μια αυτοπροσωπογραφία. Κρατώντας κάποια βασικά στοιχεία από το αρχικό έργο όπως αναλογίες του προσώπου, η εικόνα έγινε πολύχρωμα κομμάτια τα οποία ανασυνέθεσα. Οι συνθέσεις έγιναν προοδευτικά απλούστερες για να περιοριστούν στα περισσότερα έργα στη χρήση δύο χρωμάτων. Ταυτόχρονα το μέγεθος των τελάρων, που στην παραστατική ήταν ανάλογο του πραγματικού μεγέθους των αντικειμένων ή προσώπων, μεγάλωσε στα αφηρημένα έργα και έγινε ανάλογο της διάθεσης να εκφραστώ σε δημόσιο χώρο.

Η δική μου βιαιότητα ωστόσο απέναντι στον μουσαμά παραμένει ελεγχόμενη. Στις αναζητήσεις μου είναι η επικοινωνία μέσα από τη χειρονομία και το στοιχειώδες-απλό αλλά σαφές. Βλέπω την παραστατική όσο και την αφηρημένη ζωγραφική σαν προτάσεις, όχι σαν καταστροφή.

Μια διάθεση να διηγηθώ ιστορίες με τη μορφή νοσταλγίας για την παραστατική ζωγραφική με καταλαμβάνει ακόμη μερικές φορές.

Πότε τελειώνει ένα έργο; «Quand moi j’ai fini avec ce tableau», όταν εγώ τελειώσω με τον πίνακα, έλεγε ο Leonardo Cremonini.

 

Advertisements
Συλλογὴ εἰκόνων | Καταχωρίσθηκε στὴν κατηγορία Διάφορα, Εικαστικά. Φυλάξτε τὸν μόνιμο σύνδεσμο στὰ ἀγαπημένα σας.

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...