Στο θέατρο FAUST το «Δηλητήριο» της Lot Vekemans

Χειρότερο «Δηλητήριο» από την μνησικακία-αλγολαγνεία δεν υπάρχει!!!

Το «Δηλητήριο» της Lot Vekemans σε μετάφραση Αργυρώς Πιπίνη, σκηνοθεσία Ρούλας Πατεράκη και με τους εκπληκτικής ευστοχίας και σκηνικής ευγλωττίας ηθοποιούς Λάζαρο Γεωργακόπουλο, Εύρη Σωφρονιάδου και Σπύρο Βάρελη, στο ατμοσφαιρικό θεατράκι Faust που τείνει να γίνει σύγχρονος ναός-κιβωτός διάσωσης της θεατρικής τέχνης που απειλείται από τα βερμπαλιστικά κι άλλοτε μουγκά φληναφήματα της Μετά το Μεταμοντέρνο εποχής μιας πολιτισμικής Κρίσης που όμοιά της δεν ζήσαμε τους τελευταίους αιώνες!!!

 

Κριτική, σκέψεις, σχόλια, ξόρκια και φυλαχτά από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα…

 

Δέχτηκα ως σταγόνες στους κουρασμένους οφθαλμούς μου, ως νάμα ψυχής, ως ίαμα ψυχοσωματικό αυτήν την από σκηνής Διδασκαλία και συμπαιγνία συγγραφέως-μεταφράστριας-σκηνοθέτιδος και ηθοποιών προκειμένου να βιωθεί χωρίς υφολογικές ακροβασίες και δήθεν μεταμοντερνιστικά τεχνικά προσκόμματα η αρχετυπική λειτουργικότητα της Τέχνης του Διονύσου: να έρχεσαι αντιμέτωπος με τα σημεία και τέρατα της Πανανθρώπινης Ψυχής και να βγαίνεις ως θεατής (ο κάθε ένας χωριστά κι όλοι μαζί) νικητής, υπερβαίνοντας το φάσμα του Φόβου και του Θανάτου (συνώνυμες υπαρξιακές πηγές Αγωνίας) με μόνο αντίδοτο, ξόρκι και φυλαχτό τη Φιλότητα (για να μην πούμε τη βαρύγδουπη, πολυχρησιμοποιημένη και φθαρμένη λέξη Αγάπη). Όμως η Φιλότητα απαιτεί τόννους και τόνους ενσυναισθήσεως (empathy), μας ξεβολεύει γιατί πρέπει να αφήσουμε την αυτιστική αυτοαναφορικότητά μας, τον ναρκισσιστικό μονόλογό μας, το νευρωτικό μας παραλήρημα και να στήσουμε ευήκοον ους στον άλλον, στον συνάνθρωπο, στον ακάματο ακροατή μας. Και ναι μεν ο πόνος είναι συνώνυμο του βίου κι η χαρμολύπη μέρος του παιχνιδιού, όμως η αλγολαγνεία που προϋποθέτει τη μνησικακία δεν είναι… Κι αυτό είναι το θέμα αυτού του ιδιοφυώς δομημένου θεατρικού έργου δια χειρός Lot Vekemans που είτε χρησιμοποιεί είτε όχι αυτοβιογραφικά στοιχεία (αυτό δεν μας ενδιαφέρει: το έργο μετράει, το αποτέλεσμα, το «δια ταύτα» και πώς φτάνουμε μέχρις εκεί)…

            Μία γυναίκα που χάνει τον μοναχογιό της σε αυτοκινητιστικό μπροστά στα μάτια της καταστρέφει το γάμο της και τρέπει τον άντρα της σε φυγή, γιατί αποφασίζει (συνειδητά ή υπό-συνείδητα, δεν έχει δα και τόσο μεγάλη σημασία) να αφοσιωθεί από τούδε και εις το εξής στο δράμα της αναπαράγοντάς το. Περνούν δέκα χρόνια αφόρητης εγωτικής μοναξιάς και δυστυχίας κι αποφασίζει να εμπλέξει, να δηλητηριάσει, να εκδικηθεί τον άντρα της για τη φαινομενική αδιαφορία του. Επιμένει να του μεταδώσει τη θανατηφόρα τοξίνη της Οργής που της τρώει τα σωθικά. Όμως το αποτέλεσμα είναι απρόβλεπτο. Σώζονται κι οι δύο. Πώς; Μα με την Αλήθεια (την εξομολογούμενη Αλήθεια) και την Αγάπη… Τόσο απλά, αλλά καθόλου εύκολα αφού οι δραματικές κορυφώσεις δείχνουν τόσο δραματουργική όσο και μεταφραστική-σκηνοθετική-υποκριτική μαεστρία!!!

Σπανίως θεωρώ τα θεάματα που παρακολουθώ εκών-άκων τέλεια, αφού το τέλειο είναι ο Θάνατος κι ακόμα και το σύμπαν μέσα στο οποίο ζούμε είναι θαρρώ «έργο εν εξελίξει». Όμως αυτή η παράσταση είχε το ελαφρύ στίγμα της τελειομανίας όλων των εμπλεκομένων και την ευτυχή κατάληξη μιας συνεργασίας ίσοις όροις όπου ο καθένας επιχειρεί να ανταγωνιστεί μόνον τον εαυτόν του και να υπερβεί τα όρια που εκείνος θέτει!!!

Ο βωβός ρόλος του «νεκροθάφτη-Χρόνου» από την αλησμόνητη φιγούρα του λαλίστατου Σπύρου Βάρελη θα μου μείνει αξέχαστα ανατριχιαστικός. Ο δραπέτης σύζυγος μέσα από το σώμα και τη φωνή του Λάζαρου Γεωργακόπουλου απόλυτα αληθοφανής, πειστικός και με πολυπρισματική εσωτερικότητα. Έτσι είναι οι πραγματικοί άνθρωποι και η Ζωή: μακριά από τη σχηματικότητα και τα αδρά περιγράμματα, διαρρέουν και συμφύρονται, ανταλλάσουν υγρά και αέρια, και συναισθήματα και νοήματα κι οδύνες και ηδονές κι αδιέξοδα και διεξόδους με τους άλλους!!! Δεν γίνεται αλλιώς. Και ειδικά στο θέατρο…

Όμως θα σταθώ στην ηθοποιό Εύρη Σωφρονιάδου. Η απόλυτη, αρχετυπική, παντοδύναμη και φαινομενικώς αδύναμη, η αυτάρκης, η ακαταμάχητη ΓΥΝΑΙΚΑ σε όλο της το μεσογειακό μεγαλείο! Σε αυτό το σημείο έδινε στο βορειοευρωπαϊκό «σκοτεινό» κι ερεβώδες κείμενα μιαν άλλη, υγιέστερη διάσταση και γείωση. Μου θύμισε την Τζέσσικα Λανγκ ως Μπλανς Ντυμπουά στο «Λεωφορείον ο Πόθος» σε σκηνοθεσία Peter Hall στο West-End του Λονδίνου: μια στιβαρή αγρότισσα που υποδύεται την λεπτεπίλεπτη καλομαθημένη αστή που δεν ξέρει τι είναι μόχθος. Αυτή όμως η αντίθεση τόνιζε τον πασίγνωστο ρόλο από μία άλλη απρόσμενη οπτική γωνία.

Φυσικά, η Ρούλα Πατεράκη είναι μεγάλη δασκάλα, ειδικά όταν καταπιάνεται με γερά δομημένα κείμενα που δίνουν αέρα και στάδιο στους ηθοποιούς για να μεγαλουργήσουν, όπως εδώ. Όταν όμως παγιδεύεται στις σύγχρονες αγγλοσαξωνικές θεωρίες για το υποτιθέμενο μέλλον του θεάτρου, τότε … ε, τότε χάνει συνήθως και τα αυγά και τα πασχάλια! Αυτή όμως η ακραία της αιώρηση από την επιτυχία στην αστοχία την καθιστά εξόχως ενδιαφέρουσα και προκλητική ως καλλιτέχνιδα. Λειτουργεί κάπως σαν Performer, δεν είναι αναμενόμενη, δεν έχει τυποποιηθεί, δεν έχει κάποια αναγνωρίσιμη μανιέρα, εκτός ίσως από την ελαφρώς ιδιότυπη προφορά της (ως ηθοποιός), αλλά σαν δασκάλα ηθοποιών είναι ανυπέρβλητη, η τελευταία ίσως που έχουμε…

Η Αργυρώ Πιπίνη ανέδειξε το κείμενο δίνοντάς μιαν ελληνορωμαϊκή οστέινη πλαστικότητα, φλερτάροντας με το κλασικό χωρίς να αγνοεί και τους νεωτερισμούς. Μπράβο της!

Γενικά, μια παράσταση που θα ήθελα να δω και να ξαναδώ πολλές φορές. ΘΑ ΠΡΟΤΕΙΝΑ ΤΗΝ ΕΥΡΗ ΣΩΦΡΟΝΙΑΔΟΥ ΓΙΑ ΒΡΑΒΕΙΟ ΠΡΩΤΟΥ ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΥ ΡΟΛΟΥ!!! Ακούτε κυρίες και κύριοι Κριτικοί; Ελπίζω ναι…

 

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

 

 

 

Info:

 

http://www.faust.gr/%CE%B4%CE%B7%CE%BB%CE%B7%CF%84%CE%B7%CF%81%CE%B9%CE%BF-%CF%84%CE%B7%CF%82-lot-vekemans/

Έργο:
ΔΗΛΗΤΗΡΙΟ

Συγγραφέας:
Lot Vekemans
Ηθοποιοί:
Λάζαρος Γεωργακόπουλος

Εύρη Σωφρονιάδου

Σπύρος Βάρελης


Σκηνοθεσία: 

Ρούλα Πατεράκη

Παραστάσεις:
Από 21 Απριλίου  2017

Έως 28 Μαΐου 2017

Παρασκευή 21.00

Σάββατο 21.00

Κυριακή 20.30

Τιμές Εισιτηρίων:
Κανονικό: 12€
Φοιτητικό: 10€
Ανέργων, ατέλειες: 5 ευρώ

ΔΗΛΗΤΗΡΙΟ της Lot Vekemans

ΑΠΟ 21 ΑΠΡΙΛΙΟΥ έως 28 ΜΑΪΟΥ
ΚΑΘΕ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, ΣΑΒΒΑΤΟ 21:00 ΚΑΙ ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤΙΣ 20:30

Γραμμένο το 2009, το «Δηλητήριο» ( Gif ) έχει κερδίσει το βραβείο του καλύτερου ολλανδικού θεατρικού έργου που ανέβηκε την περίοδο 2009-2010. Βασισμένο σε αληθινή ιστορία, έχει κάνει μεγάλη επιτυχία στη Γερμανία και την Αυστρία, ενώ παράλληλα έλαβε διεθνή αναγνώριση.

Παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Αθήνα, σε μετάφραση της Αργυρώς Πιπίνη και σκηνοθεσία της Ρούλας Πατεράκη, από τις 21 Απριλίου έως τις 28 Μαΐου, στο θέατρο FAUST.

Η δραματική διένεξη μίας γυναίκας κι ενός άντρα, που τους χτύπησε ο θάνατος.
Ένα επαρχιακό, ολλανδικό νεκροταφείο σε πλήρη εγκατάλειψη. Μία αίθουσα δεξιώσεων, μουσείο μνήμης για εκείνους, που θρήνησαν νεκρούς.

Όλα ξεκίνησαν από το γράμμα που έστειλε Εκείνη σ’ Εκείνον. Τον καλεί να παραστεί, μετά από 10 χρόνια απουσίας, στην ανακομιδή αγαπημένου προσώπου.
Σ’ αυτή την παρατημένη αίθουσα, όπου τρύπωσαν τα βρύα και τα χώματα, οι δύο πρώην σύντροφοι, θα αναμοχλεύσουν τα παλιά τους πάθη και μέσα από τη μνήμη θα επιστρέψουν στον καταλυτικό τους πόνο, που κάποτε τους χώρισε και που τώρα τους καλεί σε μια καινούρια αναμέτρηση.

Τιμές εισιτηρίων:

12 ευρώ – κανονικό,

10 ευρώ – φοιτητικό,

5 ευρώ – ανέργων, ατέλειες

 

Advertisements
Συλλογὴ εἰκόνων | Καταχωρίσθηκε στὴν κατηγορία Θέατρο. Φυλάξτε τὸν μόνιμο σύνδεσμο στὰ ἀγαπημένα σας.

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...