Βαγγέλης Χρόνης, «Και τώρα τι κάνουμε;»,

θεατρικό έργο, στο τεύχος του περιοδικού «Οδός Πανός» (τεύχος 176, Οκτώβριος-Δεκέμβριος 2017) όπως το είδαμε στο Θέατρο Τέχνης της Φρυνίχου σε σκηνοθεσία Μάνου Καρατζογιάννη στα πλαίσια του ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΝΑΛΟΓΙΟΥ 2017

Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

 

Συμπυκνωμένη δραματική ποίηση υψηλής αισθητικής και παγκοσμίου βεληνεκούς με την αρχαιογνωσία του Βαγγέλη Χρόνη να προσδίδει διαχρονικότητα στο παραστασιακό «σώμα», που βασίστηκε στο κείμενο το δημοσιευμένο στο «Εργοτάξιον Εξαιρετικών Αισθημάτων ΟΔΟΣ ΠΑΝΟΣ» (τεύχος 176, Οκτώβριος-Δεκέμβριος 2017).

Δέκα έργα σε ένα. Όλα τα προβλήματα του ανθρωπίνου είδους, υπαρξιακά, φιλοσοφικά, συνειδητά και ά-λογα παρελαύνουν μπροστά από τα μάτια του επαρκούς αναγνώστη και θεατή με μία ενάργεια που γεφυρώνει το αέναο ρεύμα της Ζωής και του Θανάτου καταδεικνύοντας την κυκλικότητα του Ηρακλείτειου Χρόνου και την απολλώνεια διονυσιακότητα του Νίτσε όπως αντικρύζει τη «Θεία Κωμωδία» με νηφάλια απελπισία.

Τα κωμικοτραγικά στοιχεία του κειμένου παραπέμπουν στην Ευριπίδεια «Άλκηστη» και στα υβριδικά δράματα του «τραγικότερου των τραγικών» ποιητών. Αυτή η χαρμολύπη, μεσογειακή κι αδώνειος, συνάδει τα μάλα στα ελεύθερα πνεύματα που ζουν με πάθος και μεθίστανται με γενναιότητα σε ένα ανώτερο διαστασιακό επίπεδο απαλλαγμένοι από τα δεσμά της Ύλης και το νόμο της Βαρύτητας. Εκεί που δεν υπάρχει πια πόνος και σπαραγμός, αλλά κονταροχτυπιούνται η λήθη των πεθαμένων με την υπερμνησία των ζωντανών, εκεί ζυγίζεται το απόσταγμα της ζωής καθενός μας κι αποκτά τη σωστή της θέση στο οστεοφυλάκιο του πόθου. Εκεί γινόμαστε πάλι απλώς μια εικονίτσα στο μωσαϊκό του κόσμου, συν-χωρεμένοι, συμφιλιωμένοι με τους άλλους δια του νόμου της αντιθέσεως ή – σπανίως – της συμπληρώσεως. Παραπληρωματικές ζωές, συμπληρωματικές υποστηρίξεις, αντιθετικές εχθρότητες μένουν πάντα πίσω για να μας παιδεύουν με τον αινιγματικό ερωτισμό τους, αφού δεν υπάρχει μίσος χωρίς αγάπη και καλό δίχως καλό σε αυτό το επίπεδο του δυισμού και της ισορροπίας των αντιθέτων.

Αυτή τη σοφή διάκριση μεταξύ Χάρου και χαράς, ζήλειας κι ανωτερότητας, μικροπρέπειας και μεγαλείου ενός ερωτευμένου συζύγου που ανέχεται τις παράλληλες σχέσεις και τα στραβοπατήματα της αγαπημένης του για να μπορεί να τη θαυμάζει έτσι απεριόριστα και ν’ ανανεώνει τον καταιγισμό της επιθυμίας που του προκαλεί το ηφαιστειακόν, φλεγμένον εξ έρωτος κορμί, αυτή την αδύνατη κι απίθανη ισορροπία επιτυγχάνει ο δραματικός ποιητής Βαγγέλης Χρόνης μέσα από μια «αφήγηση» αποστασιοποιημένη, α-τοπική κι α-χρονική, εκεί που οι εποχές αλληλοδιαδέχονται πολέμους, κρίσεις και καταστροφές κι ο πόνος παραμένει απαράλλαχτος στο μέτωπο του βουνού που ανεβαίνει με κόπο κι ιδρώτα ο Σίσυφος κυλώντας το επαχθές λιθάρι του για να το δει αμέσως μετά να κυλάει στα πεδινά ξανά…

Συγγραφικός άθλος που απαιτεί σκηνοθετική τόλμη. Video-art και ζωντανή μουσική, τρικάμερη καταγραφή των αντιδράσεων του κοινού και των συντελεστών… Ακόμα και τα παρασκήνια είναι ενεργά σε αυτή την τραγωδία της ανθρώπινης προσκαιρότητος.

 

Διάβασα πρώτα το κείμενο δημοσιευμένο στο ειδικό τεύχος 176 του αγαπημένου μου περιοδικού «ΟΔΟΣ ΠΑΝΟΣ» και διείδα για πρώτη φορά το έρεβος κάτω από τις γραμμές, ανάμεσα στις φωνές, στις κραυγές και τους ψιθύρους. Αποφάσισα να το μελετήσω ξανά και ξανά. Περίμενα να το απολαύσω και στο ιστορικό Θέατρο Τέχνης της Οδού Φρυνίχου, στα πλαίσια του μοναδικού θεατρικού ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΝΑΛΟΓΙΟΥ που διοργανώνει η ακάματη κι αφοσιωμένη στο ιδανικό του πολιτισμού, η οργανωτική Σίσσυ Παπαθανασίου. Ο Μάνος Καρατζογιάννης έστησε μια ανάγνωση βασισμένη στο λόγο, με τη μουσική να υπομνηματίζει και τον επί σκηνής ζωγράφο να υπερθεματίζει την ωραιότητα της εκλιπούσης, σα να συναγωνίζεται τον μακιγιέρ της σορού. Έξοχος ο Αντώνης Καφετζόπουλος στο συγκρατημένο ρεαλισμό του, συγκλονιστική η θεατρική φιγούρα της Γιολάντας Μπαλαούρα. Ο Αντώνης Παπακωνσταντίνου έπαιξε πιάνο τονίζοντας εναλλάξ το χιούμορ και τη μελοδραματικότητα του κειμένου. Ο Ντίνος Πετράτος έφτιαξε μπροστά στα μάτια μας μια εξιδανικευμένη αγιογραφία, περίγραμμα που γέμισε αργά και βασανιστικά όσο ο λόγος καταδυόταν…

Αυτές οι κυκλικές επαναλήψεις του κειμένου λειτουργούσαν ως leit motiv σε ένα ορατόριο που δεν έχει γραφτεί ακόμα, παραλλαγές αισθημάτων και φωνημάτων ανήκουστων για το ανθρώπινο αυτή. Η συναισθηματική φόρτιση ακροατή κι αναγνώστη απαλυνόταν από την ευθυμία της ομιλούσας φωνής, του ζωντανού που κατισχύει του θανάτου δια του έρωτος και της αειμνησίας.

Πιστεύω ότι δεν περίσσευε λέξη, σημείο στίξης, νι ή σίγμα τελικό από αυτό το αριστουργηματικό κείμενο. Κάτι που θα αναδειχθεί, είμαι βέβαιος, σε μια πλήρη παράσταση του έργου. Την οποία περιμένω από τώρα με την πλησμονή ενός ανθρώπου που χαίρεται κάθε φορά που ανακαλύπτει πως γράφονται ακόμα σημαντικά, διαχρονικά κείμενα από πνευματικούς ανθρώπους που θα γίνουν οι κλασικοί του μέλλοντος.

Χαιρετίζω κι ευγνωμονώ όλους τους άξιους συντελεστές αυτού του θαύματος: από τον πρωτεργάτη κι εμπνευσμένο Βαγγέλη Χρόνη, τον εκδότη Γιώργο Χρονά, τον πολλά υποσχόμενο θεατράνθρωπο Μάνο Καρατζογιάννη και φυσικά τους: Αντώνη Παπακωνσταντίνου, Γιολάντα Μπαλαούρα, Ντίνο Πετράτο και τον Αντώνη Καφετζόπουλο.

 

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

info:

https://www.politeianet.gr/magazines/-periodika-odos-panos-teuchos-176-oktobrios-dekembrios-2017-273889

http://www.theatro-technis.gr/festival-analogio-2017/

 

Advertisements
Συλλογὴ εἰκόνων | Καταχωρίσθηκε στὴν κατηγορία Θέατρο, Λογοτεχνία. Φυλάξτε τὸν μόνιμο σύνδεσμο στὰ ἀγαπημένα σας.

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...