Ιψενική «Κυρά της Θάλασσας» στο πάντα ατμοσφαιρικό «Θέατρο του Νέου Κόσμου»

με λιτά, αφαιρετικά μέσα κι έμφαση στην ποιητικότητα του λόγου (επιτέλους!!!)

 

Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

 

Ναι, με λίγους κατάλληλα επιλεγμένους φωτισμούς, ελάχιστα σκηνικά αντικείμενα και σώματα-λάστιχο, ειδικά ασκημένα να λειτουργούν και ως μουσικά όργανα σε άψογη χορευτική πλαστικότητα, απόλαυσα επιτέλους την ποιητικότητα των υβριδικών «αστικών» δραμάτων του Ίψεν χωρίς περιττά παραφερνάλια και φιοριτούρες άνευ ουσίας.

Το θέμα της ελεύθερης επιλογής και της δυνητικής υπόσχεσης μιας ευτυχίας τόσο ουτοπικής και αόριστης που μόνον ρομαντική (με την αρνητική χροιά του όρου) θα μπορούσε ίσως να χαρακτηρισθεί.

Το νοήμον ανθρώπινον ον είναι εξ ορισμού ανικανοποίητο και άπληστο, υστερικό και δυστυχισμένο, γιατί δεν απολαμβάνει το τώρα, αλλά κινείται ανάμεσα στο χθες και στο εάν. Κι όταν έρθει ο κόμπος στο χτένι και πρέπει πραγματικά να επιλέξει, τότε σπανίως καταλήγει στο σπαθί που θα κόψει τον γόρδιο δεσμό, κάτι που απαιτεί βεβαίως περισσή γενναιότητα, αλλά συνήθως λουφάζουμε κι αρκούμαστε στα γνωστά, «τα βαρετά εκείνα» που θα έλεγε ο Καβάφης. Αντίθετα από το «Κουκλόσπιτο» η «Κυρά της θάλασσας» δεν είναι τόσο γενναία και απόλυτη όσο η Νόρα, δεν πηγαίνει στο Πουθενά με βάρκα την ελπίδα, αλλά κάνει αυτό που πράττουν όλες οι καθωσπρέπει αστές: συμβιβάζεται με τον εαυτό της πρώτα και μετά με όλους τους άλλους. Συνθηκολογεί από αδράνεια. Η αυξημένη εντροπία την καταπίνει στη μαύρη τρύπα της. Είναι πολύ γριά πια και χρησιμοποιημένη για να δικαιούται να ονειρεύεται την άσπιλη νεότητα και η άμωμη σύλληψη δεν είναι συμβατική με την σκανδιναβική οκνηρία της.

Συνθήκη ο γάμος, κι η αγάπη το ίδιο, μοιάζει σα να μονολογεί ο μεγάλος δραματουργός πάνω από τις κουίντες.

Από τις πιο πικρές, φιλοσοφικές «κωμωδίες» που θα μπορούσε να είναι και τσεχωφική…

Σπουδαία παράσταση, απαξάπαντες οι συντελεστές αξιέπαινοι, χωρίς να πρέπει να ξεχωρίσει κανείς. Για το καλό του συνόλου και της αισθητικής-νοητικής απολαύσεως του θεατή. Σε αυτά τα χιλιοπαιγμένα δράματα η συναισθηματική αποστασιοποίησις επιτυγχάνεται δια του Χρόνου και η διέγερσις είναι κυρίως (αν όχι αποκλειστικώς και μόνον) νοητική.

Επομένως, δεν είναι λίγο να πείσεις κουρασμένους (από την υπερπληθώρα των προσφερομένων θεαμάτων) αναγνώστες, με ένα έργο γραμμένο έναν αιώνα πριν….

Άξιος ο μισθός τους. Και τα εύγε ανήκουν στους άξιους συνεργάτες και στον Βαγγέλη Θεοδωρόπουλο που φιλοξενεί πλέον μόνον επιτυχίες στο κοσμοπλημμυρισμένο Θέατρο του Νέου Κόσμου

 

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

 

info:

 

“Η κυρά της θάλασσας” του Χ. Ίψεν
Δραματουργική επεξεργασία – Σκηνοθεσία: Δημήτρης Αγαρτζίδης, Δέσποινα Αναστάσογλου
Παίζουν: Βίκυ Κατσίκα, Άρης Μπαλής, Δημήτρης Αγαρτζίδης, Τατιάνα Άννα Πίττα, Μαρία Μοσχούρη
Ομάδα Elephas tiliensis

Ελεύθερη μεταφορά του έργου του Χένρικ Ίψεν από την ομάδα Elephas tiliensis

Ο μύθος της γοργόνας που θυσιάζει την ουρά της, για να ζήσει μαζί με τον άνθρωπο που αγαπάει, εμπνέει στον Νορβηγό συγγραφέα την Κυρά της θάλασσας. Ένα ζεστό, παλλόμενο παραμύθι μεταμορφώνεται σε αστικό δράμα, που δείχνει φανερά τις καταβολές του και υπενθυμίζει τη ζωτική μας ανάγκη να ακούμε και να αφηγούμαστε τις πιο παλιές των ιστοριών, γιατί αυτές συγκινούν και μας γιατρεύουν.

Η Ελίντα Βάνγκελ, κόρη φαροφύλακα, παιδί της ανοιχτής θάλασσας, ζει μια καταπιεσμένη ζωή με τον γιατρό σύζυγό της και τις δύο κόρες του, από προηγούμενό γάμο, σε έναν τόπο αποκλεισμένο και ασφυκτικό. Αισθάνεται φυλακισμένη και ονειρεύεται τη θάλασσα. Το καλοκαίρι κολυμπάει καθημερινά στη λίμνη. Μια μέρα χάνει τις αισθήσεις της μέσα στο νερό και ένας ξένος άντρας τη σώζει. Εκείνος εισβάλλει στον οικογενειακό κλοιό και ταράζει τις ισορροπίες.

Ο Ίψεν τοποθετεί δυο ασύνδετα μεταξύ τους συστήματα – ένα ερωτικό τρίο και το εκλογικευμένο και τακτοποιημένο σύμπαν της οικογένειας – και μας φέρνει αντιμέτωπους με τις ρωγμές του δυτικού τρόπου σκέψης και της ανάγκης μας να ερμηνεύουμε και να ταξινομούμε τα πάντα, ακόμη και να τα θεραπεύουμε.
Μια ευρωπαϊκή υστερία.
Ενταγμένοι όλοι σε ένα ευρύτερο κοινωνικό πλαίσιο αναζητάμε τον προσωπικό μας χώρο, καθώς και έναν τόπο όπου μπορούμε να είμαστε ελεύθεροι. Δεν είμαστε όμως εκπαιδευμένοι για να είμαστε ελεύθεροι. Ελεύθεροι από εθνικότητες, ελεύθεροι από το φύλο μας, ελεύθεροι από τη χώρα μας, ελεύθεροι από την καταπίεση των ανθρώπων δίπλα μας. Ονειρευόμαστε κι εμείς τη θάλασσα σαν ένα μέρος όπου μπορούμε να νιώσουμε ελεύθεροι από ό,τι μας κρατάει αιχμαλώτους στην καθημερινή δυσκολία. Είναι η θάλασσα ανοιχτή; Έχουμε την παραλία στα πόδια μας αλλά φοβόμαστε να κολυμπήσουμε. Αντέχουμε να είμαστε ελεύθεροι;
Μια μαύρη κωμωδία για την προσωπική μας ευθύνη στην ελευθερία μας.

Συντελεστές της παράστασης

Δραματουργική επεξεργασία – Σκηνοθεσία: Δημήτρης Αγαρτζίδης, Δέσποινα Αναστάσογλου
Σκηνικός χώρος – Κοστούμια: Μαγδαληνή Αυγερινού
Ενορχήστρωση – Μουσική διδασκαλία: Mislav Režić
Φωνητική διδασκαλία: Γιώργος Πατεράκης
Επιμέλεια κίνησης: Μπέτυ Δραμισιώτη
Σχεδιασμός φωτισμών: Βασίλης Κλωτσοτήρας

Φωτογραφίες: Δομνίκη Μητροπούλου

Παίζουν οι ηθοποιοί:

Βίκυ Κατσίκα, Άρης Μπαλής, Δημήτρης Αγαρτζίδης, Τατιάνα Άννα Πίττα, Μαρία Μοσχούρη

Το κείμενο βασίζεται στη μετάφραση της Μαργαρίτας Μέλμπεργκ, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Νεφέλη.

Η παράσταση επιχορηγείται από το Υπουργείο Πολιτισμού.

 

 

 

Καταχωρίσθηκε στὴν κατηγορία Θέατρο. Φυλάξτε τὸν μόνιμο σύνδεσμο στὰ ἀγαπημένα σας.

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

Αὐτὸς ὁ ἱστότοπος χρησιμοποιεῖ τὸ Akismet γιὰ νὰ μειώσει τὰ ἀνεπιθύμητα μηνύματα. Μάθετε τί συμβαίνει μὲ τὰ δεδομένα τῶν σχολίων σας.