ΘΕΑΤΡΟ ΕΚΣΤΑΝ – ΧΑΡΙΣ ΣΥΜΕΩΝΙΔΟΥ, για πάντα μαζί!!!

Χάρις Συμεωνίδου, η πιο cult σύγχρονη Αθηναία ηθοποιός, στη σκηνή του ατμοσφαιρικού και πάντα ποιοτικού θεάτρου ΕΚΣΤΑΝ με τον καταπληκτικό μονόλογο «Πριν μια μέρα» του βραβευμένου από το Υπουργείο Πολιτισμού Χρίστου Θεσσαλονικέα.

 

Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

Πηγαίνω σε μερικούς θεατρικούς χώρους χαλαρός, χωρίς τη συνήθη κριτική μου αρματωσιά (με γιώτα – δεν είμαι και από την Κρήτη – φανταστείτε το!!!)… γιατί μερικοί άνθρωποι, σχήματα και ομαδικότητες διακρίνονται από ανιδιοτέλεια, επιμονή στην ποιότητα, διαρκή υπαρξιακή αγωνία, ανήσυχη αναζήτηση του αυθεντικού. Κι έτσι είναι οι δύο βασικοί εμψυχωτές του πολυχώρου Εκστάν, η Ελένη Παπαχριστοπούλου και ο Γιάννης Σταματίου. Κοντά σε αυτούς, όπως στους δίδυμους ήλιους, έλκονται αστέρες μεγατόνων και πλανήτες με τους δορυφόρους τους.

Τη Χάριτα Συμεωνίδου είχα την ευτυχία να τη γνωρίσω σχετικά νωρίς στη ζωή μου, πριν γίνει ντίβα και το άστρο της απογειωθεί τόσο ψηλά στο στερέωμα που τώρα δεν θα μπορούσα να τη φτάσω. Η Χάρις Συμεωνίδου είναι η πλέον cult περσόνα που έχω συναντήσει στην Αθήνα του 2018 (τουλάχιστον). Γιατί έχει τον αέρα των καλλιτεχνών που είναι υπεράνω μικροτήτων και χαμερπειών. Είναι ψηλή κι ονειρική, λεπτή κι εκφραστική, εθιμοτυπική κι όμως τόσο …καθημερινή, κάτι που απαιτεί ιδιαίτερη τέχνη για να φαίνεται αυθόρμητο. Αυτή η επιμελημένη ατημέλεια είναι και το κύριο χαρακτηριστικό της, μαζί με τον σεβασμό στο κοινό και τη διαρκή αγωνία να αγγίξει έστω το τέλειο, κάτι που σου δημιουργεί έναν διαρκή φόβο πως θα την δεις να καταρρέει επί σκηνής στη μάχη της να αποδώσει δαιδαλώδη συναισθήματα κι ερεβώδεις ψυχικές καταστάσεις. Στανισλαβσκική ηθοποιός αλλά όχι μόνον. Είναι τόσο στυλιζαρισμένη (αλλά ουδέποτε εξεζητημένη) η σκηνική παρουσία της που φλερτάρει θαρρείς με περισσότερο αφαιρετικά είδη που δίνουν έμφαση στη θεατρικότητα χωρίς να υποβαθμίζουν και το συναίσθημα, που για την Χάριτα Συμεωνίδου είναι πρωταρχικό. Αυτά τα μεγάλα μάτια, πάντα υγρά, εις αναζήτησιν τού ΆΛΛΟΥ, τού Αλλού, του Ουσιώδους και Σημαντικού, γιατί όχι και τού ΕΠΕΚΕΙΝΑ ακόμα, δίνουν στις ερμηνείες της μια ποιητικότητα που απορώ πώς δεν έχουν (ακόμα) γραφτεί έργα πάνω της, σαν κοστούμι για να το φορεί στους δύσκολους καιρούς που θα έρθουν και ΔΕΝ θα μας βρουν απροετοίμαστους. Ευτυχώς. Έχουμε φροντίσει προ πολλού και για την ψυχή μας και για το σώμα μας…

Για το έργο τώρα. «Πριν μια μέρα», καλογραμμένος μονόλογος από τον βραβευμένο Γιάννη Θεσσαλονικέα με μεταπτώσεις και μεταβολές ιλιγγιώδεις, έως δυσεξιχνίαστες. Δεν ξέρω πώς θα ήταν αλλιώς αν δεν είχε την τύχη να ερμηνευτεί από μια τόσο γιγαντιαίων δυνατοτήτων ηθοποιών. Ειδικά το crescendo τού τέλους!!! Εκεί, κι ας μου επιτρέψει μια συμβουλή ο εξαίρετος ηθοποιός και σκηνοθέτης Σταματίου, θα την ήθελα να κλωτσάει την (άδεια πλέον) μπουκάλα κρασί αυτή η διονυσιακή ερωτιάρα κι ερωτική γυναίκα, σα να ρίχνει το φταίξιμο στην αιθυλική αλκοόλη κι όχι στη Μοίρα, στο χαρακτήρα (που είναι πάντα μοίρα), στο χαρακτήρα του άλλου, του χαμένου, αλλά στον δικό της ακόμα… Εκείνο το τσαλαπατημένο σακάκι (του υποτιθέμενου δημοσιογράφου, ή του θύματος αυτής της γυναίκας-αράχνης – ας μου επιτραπεί ο υποκειμενικός αυτός επιθετικός προσδιορισμός)… εκείνο το τσαλαπατημένο σακάκι δεν θα ήθελα να το δω πεταμένο στο πάτωμα, αλλά να το περιφέρει η εξαγριωμένη από τη στέρηση ερωμένη σαν τοτέμ, πάνω σε ένα ξύλο, σε ομοίωμα ανδρός φορεμένο, σε κρεμάστρα έστω (όπως τα ιδιοφυώς τοποθετημένα σακάκια στο τέλος του λειτουργικού σκηνικού που αποκαλύπτει την τελετουργικότητά του αργά μα σταθερά)… Όμως όλα ήταν τέλεια και μαγικά και ποιητικά σε αυτήν την εξαίρετη παράσταση από την οποίαν καλόν είναι να μη λείψει κανείς επαρκής συνδημιουργικός θεατής. Το αξίζουν όλοι οι συνδημιουργοί αυτού του οράματος: συγγραφέας, σκηνοθέτης και Η ηθοποιός!!!

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

INFO:

http://ekstaninfo.wixsite.com/ekstan

Πριν μια μέρα

του Χρίστου Θεσσαλονικέα

Παραστάσεις

Πρεμιέρα Παρασκευή 13 Απριλίου 2018 στις 9:00 μμ

Κάθε Παρασκευή και Σάββατο στις 9:00 μμ

Εκτός από την Παρασκευή 11 Μαΐου και το Σάββατο 12  Μαΐου 2018

Ο μονόλογος μιας μεγάλης ντίβας του θεάτρου που μιλά για τον κύκλο του έρωτα, του θανάτου, του θεάτρου και αποκαλύπτει την αναπόφευκτ μοίρα της μοναχικότητας του καλλιτέχνη.

Μέσα από τη διήγηση της αναδεικνύεται με αλληγορικό και ποιητικό τρόπο η δύναμη του έρωτα, της απώλειας, του θανάτου, αλλά και της γνώσης, και της εμπειρίας ζωής.

Σκηνοθεσία: Γιάννης Σταματίου

Ερμηνεία: Χάρις Συμεωνίδου

Advertisements
Συλλογὴ εἰκόνων | Καταχωρίσθηκε στὴν κατηγορία Θέατρο, Λογοτεχνία. Φυλάξτε τὸν μόνιμο σύνδεσμο στὰ ἀγαπημένα σας.

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

Αὐτὸς ὁ ἱστότοπος χρησιμοποιεῖ τὸ Akismet γιὰ νὰ μειώσει τὰ ἀνεπιθύμητα μηνύματα. Μάθετε τί συμβαίνει μὲ τὰ δεδομένα τῶν σχολίων σας.