Η Λούλα Αναγνωστάκη σε ανοικτό εργοτάξιο Ρούλας Πατεράκη

με τις καλύτερες δυνάμεις του ελληνικού θεάτρου ενωμένες σε μια αγαστή ανάγνωση με μπόλικο χιούμορ κι απρόβλεπτη λαϊκότητα (από μουσικής πλευράς) στα πλαίσια του πάντα καινοτόμου Φεστιβάλ Αθηνών.

 

Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

 

 

Νομίζω πως καιρός είναι να συνεχιστεί και ως θεσμός στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών κι Επιδαύρου η σκηνική σύνοψη του έργου μεγάλων λογοτεχνών που τίμησαν την ελληνική γλώσσα και την παγκόσμια ελληνική ανθρωποκεντρική κι ανθρωπομετρική Ελληνική Σκέψη. Κι ας μην περιοριστούμε μόνον εις τους τεθνεώτας. Δόξα τω Θεώ υπάρχουν πάμπολλοι καλοί κι έμπειροι εργάτες του Λόγου και της Τέχνης παραπονεμένοι και παραγκωνισμένοι από τη μαζική κουλτούρα του main stream. Αυτούς πρέπει να τιμήσουν και να γνωρίσουν οι νέοι μας, κι όχι με χρονοκαθυστέρηση μισού αιώνα και πλέον…

 

Η Λούλα Αναγνωστάκη ήταν μια κυρία του νεοελληνικού θεάτρου, διακριτική κι απόμακρη, επιλεκτική κι εστέτ. Τίμησε την τέχνη της κι είχε την ευκαιρία και την τύχη να ανεβούν τα περισσότερα και κυριότερα έργα της από το Θέατρο Τέχνης και τον Κάρολο Κουν προσωπικά. Σε αυτόν νομίζω πως οφείλει την εξέλιξη της θεατρικής της γραφής προς την τελειότητα που κατέκτησε πολύ πριν την βιολογική της εξάντληση…

 

Στην πρωτοποριακή δίδυμη παράσταση τής Ρούλας Πατεράκη θαύμασα το δαιμόνιον πνεύμα αυτής της ακάματης κι ακαταπόνητης γυναίκας, που ξέρει να τιμά την φιλία και πιστεύει ακόμα σε ιδανικά, που νομίζω πως αν δεν είναι η μόνη, είναι τουλάχιστον από τις τελευταίες της παλαιάς γενιάς που εξακολουθεί να τα υπηρετεί. Και μακάρι να μακροημερεύσει για να μας μεταλαμπαδεύει το πνεύμα παλαιότερων εποχών που οι άνθρωποι (και ειδικά οι νέοι) είχαν σημεία αναφοράς και ιδεολογήματα, που όσο κι αν θεμελιώνονταν στην άμμο, ήταν όμως αρκετά για να τους εμπνέουν και να διοχετεύουν την δημιουργική τους πνοή σε κοινωφελείς κι όχι αυτοκαταστροφικές δράσεις.

Είμαστε οι επιλογές μας. Η Πατεράκη δεν περιορίζεται στον ασφυκτικό σκηνικό κόσμο της εσωστρεφούς Λούλας Αναγνωστάκη. Ανοίγει τον κινηματογραφικό της φακό κι εικονογραφεί με αριστουργηματικό τρόπο μιαν εποχή με τις πολιτικές και κοινωνικές της ανακατατάξεις.

 

Στο πλαίσιο αυτό, τόσο το ηχητικό μέρος, όσο και η μπρεχτική αποστασιοποίηση, αλλά και το τότε επίκαιρο αλλά νυν μάλλον εξοβελιστέο παλιομοδίτικο «γλυκό του κουταλιού», έδωσαν μιαν άλλη ανάγλυφη οπτική. Μιλάω δηλαδή για ένα υπέρ-κείμενο (σαφώς μετά-κείμενο) που περικλείει αλλά δεν περιορίζεται από τον «κόσμο» και τη μυθολογία της τιμωμένης Λούλας Αναγνωστάκη. Η Ρούλα Πατεράκη, ως δημιουργός η ίδια, ανήσυχος και καινοτόμος, δημιούργησε με το «υλικό Λούλας Αναγνωστάκη» ένα δικό της έργο, που δεν περιοριζόταν μόνον στα λεκτικά και γλωσσικά σημεία, αλλά υπονομευόταν θετικώς, σχολιαζόταν και μεταστοιχειωνόταν από τα παραγλωσσικά στοιχεία και σημεία μιας θεατρικής πράξεως απολύτως συγχρόνου και καινοτόμου. Έτσι θα τιμάμε τους πεθαμένους συγγραφείς μας στο μέλλον. Μακάρι να δω το ίδιο και το ανάλογο με τους ζώντες. Μόνο που εκεί θα πρέπει ίσως να τους απαγορεύεται η είσοδος στις πρόβες! Αστειεύομαι. Θαυμάζω τη Ρούλα Πατεράκη, ό,τι κι αν κάνει. Ειδικά στα λάθη και στις αστοχίες, στις εμμονές και στις υποκειμενικές προκαταλήψεις της. Είναι από τους λίγους σύγχρονους σκηνοθέτες που κατέχει από Λογοτεχνία και δεν μας τρελαίνει με εξεζητημένες «σωματικότητες» και «εικονοποιήσεις».

 

Αυτή τη φορά η Ρούλα Πατεράκη διέπρεψε κι έγραψε ιστορία, γιατί πάτησε πάνω σε ένα γερό λεκτικό υπόστρωμα για να χτίσει το δικό της μεγαλειώδες «εργοτάξιο». Θαυμάσια.

 

Όλοι οι ηθοποιοί ήταν υπέροχοι κι ο καθένας αρμονικά συνταιριασμένος με τους υπολοίπους. Αυτό ξέρω πόσο δύσκολα είναι, ειδικά για τους νεοέλληνες. Κανένας βεντετισμός, κανένα σταριλίκι. Κι αυτό πιστώνεται στα θετικά της σκηνοθέτιδος και μεγίστης θεατρανθρώπου Ρούλας Πατεράκη.

 

Η Λούλα Αναγνωστάκη θα είναι μάλλον ευχαριστημένη από την τέταρτη διάσταση που ευρίσκεται και μας παρατηρεί γαλήνια και σκεφτική, με μια ρυτίδα βαθιάς έγνοιας ανάμεσα στα φρύδια της…

 

Συγχαρητήρια στο Φεστιβάλ Αθηνών γι’ αυτή του την επιλογή. Να συνεχίσει σε αυτή τη γραμμή και να διπλασιάσει το τιμητικό αφιέρωμα εφ’ όλης της  ύλης: σε έναν ζώντα και σ’ έναν τεθνεώτα, κάθε χρονιά.

 

Το καλό πρέπει πάντα να λέγεται! Μόνον έτσι θα έχουμε περιρρέουσα ατμόσφαιρα που θα μας δίνει το απαραίτητο οξυγόνο προκειμένου να υπάρξωμεν πολιτιστικώς και ως πνευματικοί άνθρωποι.

 

 

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

 

 

 

Info:

 

http://greekfestival.gr/festival_events/ergotaxio-loyla-anagnostaki-i-leyki-parastasi/

 

http://greekfestival.gr/festival_events/roula-pateraki-2018-2/

 

 

Advertisements
Συλλογὴ εἰκόνων | Καταχωρίσθηκε στὴν κατηγορία Θέατρο, Λογοτεχνία. Φυλάξτε τὸν μόνιμο σύνδεσμο στὰ ἀγαπημένα σας.

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

w

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

Αὐτὸς ὁ ἱστότοπος χρησιμοποιεῖ τὸ Akismet γιὰ νὰ μειώσει τὰ ἀνεπιθύμητα μηνύματα. Μάθετε τί συμβαίνει μὲ τὰ δεδομένα τῶν σχολίων σας.